Smutek, żal i rozpacz

     Witajcie! Przepraszam, że tak bardzo zaniedbałam bloga :( Ostatnio życie ucieka mi w mgnieniu oka. Postaram się to nadrobić i bardziej zainteresować was nowymi postami. Spróbuję coś w nich zmienić. Nie mam niestety pomysłu jeszcze jak to zrobić, ale na pewno coś wymyślę.A tymczasem:


    Tak wiele ludzi umie nas zawieść, tak wiele osób umie krzywdzić nie mając świadomości co robią.  Czy tak trudno jest pomyśleć? Czy nie uważacie, że każdy z nas powinien być świadom tego co robi, jaki to ma wpływ na otoczenie.

   Czasami jestem świadkiem płaczu innych przez bliskie im osoby. Wydaje się, że wszystko jest dobrze. Przy ludziach nie pokazują, że w głębi serca są rozdarci. Na pewien czas zakładają ''maskę'' by ukryć żal, smutek, rozpacz. Robią to przede wszystkim, aby pozbyć się niepotrzebnych pytań, a nawet plotek. Gdy taka osoba nagle wybucha płaczem, przestaje trzymać w sobie te jakoby ''toksyczne'' uczucia. To ważne żeby się tak otworzyć, wtedy czujemy jakby część ciężaru, który na nas spoczywa, przestała nam przeszkadzać. 

   Takie zranione osoby tracą poczucie własnej wartości, w niektórych przypadkach nawet chęć dalszego życie. Najgorsze co wtedy mogą zrobić to załamać się, zemścić lub obarczyć siebie winą. Najważniejsze jest żeby się podnieść, w końcu zapomnieć i wybaczyć, nawet jeśli to bardzo trudne.

''Siedzę, tonę i tonę we łzach
Bo jest mi smutno, bo jestem sam
Dławi mnie strach''

   Podobno jestem optymistką. Staram się patrzeć na świat przez różowe okulary. Mimo to jestem świadoma, że powinniśmy wiedzieć jakie krzywdy dzieją się wokół nas. Czasami warto pomyślcie o innych. Może potrzebują pomocy, ale boją się o nią poprosić. Może starają się coś naprawić, ale sami nie dają rady. Nie bądźcie zadufanymi w sobie ludźmi. Nie ma równych i równiejszych. Wszyscy są tacy sami. Maja te same uczucia, potrzeby. Obejrzyjcie się wokół siebie. Czy macie szansę CHOĆ raz zrobić coś dla innych? Nawet mała pomoc znaczy coś wielkiego!

''Smutek to najdziwniejsze z uczuć; czyni nas bezradnymi. Jest jak okno otwarte wbrew naszej woli – przy nim można wyłącznie dygotać z zimna. Z czasem jednak otwiera się coraz rzadziej i rzadziej, aż wreszcie całkowicie stapia się z murem.''